Vind je dat nou leuk? Grote Lummel!

Talent

Ik verlang een beetje terug naar de tijd dat de term 'talent' nog was voorbehouden aan jonge sporters, muzikanten of eventueel televisiepresentatoren. Waarom, ach waarom waait toch alles uit de wereld van glitter en glamour over naar bedrijfsleven en politiek? In het bedrijfsleven zitten nu eenmaal de glitter-en glamourlozen anders waren ze wel ergens op televisie opgedoken. Waarom wordt er niet meer gewoon gewerkt onder de bezielende leiding van een deskundige? Waarom is ons doel niet meer het verdienen van de kost maar is het invulling geven aan een carrière een doel op zich? Waarom bestaat er tegenwoordig politiek talent, fiscaal talent, journalistiek talent, en zit het bedrijfsleven te wachten op aanstormend jong talent? Ik haat dat soort talent! Irritant tuig is het. Wist u dat topmanagers tegenwoordig ook personal coaches hebben? Net als een topsporter? Want, redeneren de topmanagers, het is topsport wat we doen. "Nou", denk ik dan, "als je er een coach bij nodig hebt, heb je er geen talent voor, hoor!"

Ik zit te wachten op iemand met het talent om de wereld weer met beide benen op haar eigen grond te krijgen. Want anders is het wachten straks op vakbondsmasseurs, op de WK senior account-managing 2011 en op het televisieprogramma "bookkeeping-insite". En hebben we straks kapsters die uit vorm zijn. Of ambtenaren die afzien. Misschien moeten we eens introduceren dat iedereen stopt met werken en in plaats daarvan in training gaat. Zodat we op zondag aan de bussines-competition mee kunnen doen? Of is dat net een stapje te ver?

Of zal ik me niet langer verzetten en er aan meedoen? Wij zoeken nog huishoudelijk talent, agrarisch talent, tuinkundig talent, bezinepompbedieningstalent, administratief talent, bejaardenverzorgingstalent, stratenmakerstalent, aanstormend verkeersbordenwasserstalent...

Abraham

Vandaag werd er iemand vijftig bij ons op kantoor, dus gisterenavond werd ik gevraagd om mee te komen helpen met het versieren van zijn kantoor. De bedoeling was dat het hele vloeroppervlak vol ballonnen zou liggen. "Hahaha, wat zal hij opkijken! Zoiets verwacht hij nooit!" Nee, natuurlijk niet. Als je het ooit verwacht is het wel op je vijftigste verjaardag en niet op zomaar een dinsdag, lijkt mij. Maar goed, ik dacht slim te zijn en een elektrische pomp mee te nemen maar daar krijg je echt geen ballon mee opgeblazen. Niet eentje! Dus dat werd het ouderwetse blaaswerk, wat trouwens veel beter gaat dan zo'n dubieus handpompje waar een andere collegsta dan weer mee aankwam . Ik heb zeker vijftig ballonen met mijn mond opgeblazen wat veel meer was dan mijn zware shag rokende collega.

Vanochtend toen de vijftigjarige alle ballonnen kapot had geprikt meurde het pas echt naar ouwe mannen op zijn kamer.

Mack's geweten.

Ik loop er vrijwel dagelijks tegenaan; mensen die het niet te nauw nemen met wetten en regels. Ik irriteer. Me eraan. (omdat je irriteren niet wederkerend kunt gebruiken) Onder ondernemers ben je sowieso zo goed als kansloos om er eentje aan te treffen die goudeerlijk is. Vrijwel iedereen probeert de belasting af en toe op te lichten, en dat is tot daaraan toe, maar het is moeilijk iemand te vinden die zich er ook voor schaamt. Het lijkt juist iets om trots op te zijn. Ik persoonlijk zie het anders, en ik denk dat het is zoals ik het zie. Er is een grote berg geld, daar heeft iedereen een aandeel in, en ieder die er van steelt zorgt dat een ander meer moet betalen om die berg op peil te houden. Dat besef, dat zou er toch eens wat harder in geramd moeten worden.

Is het in deze tijd nog goed om goudeerlijk te zijn, of is het een beetje dom? Is deze visie nog wel juist of moet je het oogluikend allemaal toestaan omdat het onderliggende belang groter is? Economie schijnt namelijk voor een aanzienlijk deel op zwart geld te draaien. Of is het geoorloofd om te zeggen: als ik het niet doe, dan doet een ander het wel? Of: zolang de overheid van ons steelt mag je terug stelen? Vroeger waren de meeste mensen nog bang van God, maar daar hebben er niet zo heel veel meer last van. Waar is het tegenwoordig eigenlijk nog goed voor, dat eerlijk zijn?

Het leven begint bij veertig

Gisteren jongen, je had erbij moeten zijn. Ik was met Hans en Tammar even op het schoolpleintje, loopt er een onvaassens mooie meid voorbij. Eentje van begin twintig ongeveer, ze droeg een zwarte strakke broek met daaronder laarsjes, een donker leren jack met daaronder een witte blouse, en een knoepert van een blonde paardenstaart. Gewoon hier in de buurt waar ik woon! En niemand had me gewaarschuwd! Kent u het geluid van voetstappen van een mooi meisje op zondagochtend? Eigenlijk dienen andere geluiden even te wachten tot het geluid van haar voetstappen is weggeëbt. Ze droeg een zware tas, tenminste, daar leek het op, want ik heb hem natuurlijk niet gewogen. "Bij welke lucky bastard zou ze geslapen hebben?" dacht ik onwillekeurig. Ja, daar doe je gewoon niks aan, dat je dat denkt. Dat gaat volkomen vanzelf. Het zit er in, en het gaat er waarschijnlijk nooit meer uit.

Toch heeft de natuur ook weer een mooi verdedigingsmechanisme tegen oude vieze mannetjes als ik. Het kind had feilloos in de gaten dat ik geen 39 meer ben en keurde me geen blik waardig. Ja, het leven begint bij veertig. Ammehoela.

Elspeet - We salute you!

Vandaag heb ik iets gedaan waar ik al twee jaar naar uitkeek. Ik moest ervoor naar Elspeet. Mijn god, Mack, wat kan er in hemelsnaam in Elspeet zijn waar jij al twee jaar naar uitkijkt? Nou, in Elspeet zit een autospuiter en die gaat mijn AR even voorzien van nieuwe lak (Alfa Rosso) hier en daar. Zodat hij er weer strak bij komt te staan, dit 6 cilinderig Italiaanse monster met 2500 brullende cc's.

Op de terugweg zijn Hans (want die was ook mee) en ik even gestopt bij de grote Stakenbergse speelweide. Dat zou u ook eens moeten doen op een zonnige zaterdag. Het is het domein van de gereformeerde medemens. Ik zag er zelfs ééntje met een zwart pak en een hoed op lopen. Dat was wel de fanatiekste, maar de rest mocht er ook zijn. Jonge mannen in lichte zomerbroeken en blauwe overhemden (lange mouwen), jonge vrouwen in lange rok en witte blouse en dames op leeftijd in zwarte rokken en witte bovenkleding. En schitterende ouderwetse kapsels! Zo moet het paradijs bedoeld zijn! Hans had er geen oog voor en zag alleen de speeltoestellen en rende van het ene naar het andere in zijn spijkerbroek en zwarte concert t-shirt van AC/DC met het opschrift: "We salute you!" En daaronder de bandleden met hun duivelse hoorntjes.

Als u denkt: "Goh, wat schrijft Mack anders dan anders," dat komt zo. Toen ik thuis kwam ging Linda de hort op en ze komt pas laat thuis, zodat ik nu mijn verdriet zit weg te drinken met een fles "Wagenings Blond" bovengistend bier van 0,75 liter. Er zit nu nog een klein laagje in, vandaar.

IQ

Vorige week liet ik mij even verleiden tot het invullen van een iq-quizje op internet. Even snel, dacht ik. Maar natuurlijk moest je aan het eind weer sms-en om je iq op je mobiel te kunnen aflezen, maar ja, ik wilde het weten dus ik heb het gedaan. Met als gevolg dat ik nu dagelijks een zogenaamd dienstbericht gesmst krijg waarvan ik vermoed dat het mij geld kost, en degene die ze verstuurt, oplevert. Misschien begrijpt u nu mijn hekel aan commerciëlen. Ik vind het terroristen, niets minder. Op het binnenvliegen van de Twin Towers en op het ongevraagd versturen van sms-jes die geld kosten, zou dezelfde straf moeten staan. Hoe schakel ik deze terreur uit? Aan degene die het weet maak ik mijn iq bekend. Nou ja, niet mijn iq, maar het aantal punten dat dit testje aangaf.

De stot-te-raar

Ik praat-te met een stot-te-raar,
hij stot-ter-de woor-den aan el-kaar
De oor-zaak van zijn stot-ter-en
die deed mij wel wat snot-ter-en
want als kind was hij wat bang
en kor-te let-ter-gre-pen wer-den lang

Zijn zelf-ver-trou-wen raak-te weg
hij had dus ook nog dub-bel pech
Maar hij ging in the-ra-pie
als wa-re het een ze-re knie
Het ge-stot-ter werd snel min-der
hij on-der-vond niet lang-er hin-der
van het pro-bleem dat hem al ja-ren
zijn le-ven hielp ver-zwa-ren

Ik lui-ster-de naar zijn plei-dooi
en sprak toen ui-terst mooi:
"dat stotteren valt nog lang niet mee"
maar hij vond gewóón praten dan juist weer lastig.

Hoofd.

Tijdens een Sinterklaasfeest in de jaren zeventig kreeg mijn vader eens een glazen hoofd. Zo eentje waar je een koptelefoon op kon zetten. Ik snapte er niet veel van want hoe kon dat hoofd nou horen, dacht ik, maar daar gaat het even niet om. Het was een heel mooi hoofd, van een klein jongetje. Het jongetje had prachtig dik haar, een fijn neusje, en een mooi langwerpig gezichtje. Het was echt een heel zoet kind. Mijn vader vond hem op mijn broertje lijken, zei hij destijds. Enfin, het hoofd kwam later in mijn bezit en heeft een aantal decennia gefungeerd als koptelefoonhouder. Ik raakte gehecht aan het hoofd.

Een paar maanden geleden kwam ik thuis en het hoofd lag ineens op het aanrecht. Er zat een groot gat in. Ik vervloekte de werkster en had al besloten haar te ontslaan, toen ik hoorde dat Linda het hoofd had omgestoten. Knetters, dacht ik toen. Dat gebeurt nou nooit eens met haar laven! Maar ook daar gaat het nu even niet om. Mijn moeder die het nieuws van het gebroken hoofd had gehoord, had voor mij ergens een nieuw tweedehands hoofd gevonden. Erg sympathiek, dat wel, maar het is lang niet zo'n goed hoofd als het eerste. Dit is meer een hoofd van een jonge vrouw met ultra kort haar. Een beetje als Grace Jones maar dan minder kwaad. Nou ja, het hoofd doet weer dienst als koptelefoonhouder terwijl de koptelefoon al jaren geen dienst meer doet. Dit hoofd is het gewoon niet, mijn vorige hoofd was veel beter.

Vanavond liep ik onze slaapkamer op en in mijn bed lag Hans te slapen. Hij lag op zijn rug, met zijn mondje dicht, met z'n prachtige dikke haar, z'n fijne neusje en z'n mooie langwerpige gezichtje. Hij is echt een heel zoet kind.

Creatief boekhouden.

In mijn niet aflatende strijd tegen de commerciëlen van deze wereld voerde ik vanmiddag weer eens een discussie met een directeur en een reclamejongen. Zij blazen zichzelf op als een hete-luchtballon, dus aan mij de taak om die wat lager te laten vliegen. Ooit zal ik ze lekker laten kletsen, maar voorlopig nog niet. "Kijk jongens," zei ik. "Jullie doen nu wel vreselijk ingewikkeld en gebruiken veel interessant klinkende Engelse woorden, maar dat gaat bij mij niet werken hè?. Dat vage gedoe van jullie dat kan iedereen. Ik kan ook zo hier aan tafel een idee verzinnen waarmee je financieel binnenloopt. Geen probleem."

Nou, dat vinden ze natuurlijk niet leuk dus ik werd uitgedaagd. Dus ik dichtte in een paar minuten een gat in de markt. Een doodskist met een alarmknop. Want is het niet ieders grootste angst om na een week schijndood te zijn geweest, onder de grond wakker te worden en te beseffen dat je in een doodskist ligt? Dat gebeurt minimaal één keer per jaar ergens ter wereld hoor. En dan heb ik het alleen nog over degenen die gered worden. Ha, je zag mijn opponenten verzuren. Gingen ze me heel flauw allemaal vragen stellen over de praktische uitvoerbaarheid, maar dat loste ik op met een call-centre ergens in het midden van het land waar iemand 24 uur per dag aanwezig was om eventuele alarmsignalen op te vangen. Nou ja, het komt hier op neer: ze hadden er gewoon niet van terug en omdat geen van tweeën ooit in iets anders geïnteresseerd was dan geld, snapten ze mijn technische uitleg ook niet.

Dus, wat krijg je dan? Twee gefrustreerde commerciëlen die op hun vakgebied zomaar even afgetroefd worden door de eerste de beste boekhouder, dat gaat natuurlijk wringen. Dus ze vormden een pact en startten een uitlachoffensief. Ik zei: "lach maar jongens, maar ik rij hier binnenkort met een Spyker het terrein op."
Nog meer hoon. Maar goed, toen hadden ze ineens erg veel haast om weg te komen en trokken zich terug in de kamer van de directeur. In het voorbijlopen hoorde ik: "Hallo? Spreek ik met het patentenregister?"

Waardig

In een ver verleden, toen dit befaamde web-log nog niet het niveau van nu had, was een van mijn bemoeials Polderzilver. Polderzilver is een van oorsprong Argentijnse vrouw en met haar had ik het wel eens over haar jeugd in Argentinië. Dat vond ik interessant, hoe het leven was in die tijd in een land dat geen vrijheid kende. Over Argentinië hoorde je in die tijd natuurlijk wel het een en ander, zeker in 1978, onder andere over de misstanden en de mensen die opgepakt werden en verdwenen.

Ja, waar ze bleven, dat werd later duidelijk. Ze werden levend uit vliegtuigen in zee gegooid. Daar moet je toch niet te veel over nadenken. Van welke hoogte, en sloegen ze te pletter of verdronken ze? Junta, Nazi's, het is allemaal tuig dat uitgeroeid moet worden. En de hoogste leider uit die tijd, Videla, die bleek nog gewoon in Argentinië te zitten. Met huisarrest. Dus niet eens in een gevangenis. Polderzilver was daar nogal verbolgen over. Ik heb gemist dat het gebeurd is, maar inmiddels schijnt Videla dan toch naar een gevangenis overgebracht te zijn.

Uiteraard kom ik tot dit onderwerp door de arrestatie van een piloot van Transavia die ervan verdacht wordt dat hij piloot was tijdens die zogenaamde doodsvluchten. En ja, hij kreeg waarschijnlijk orders, en ja, als hij geweigerd had was de kans aanwezig dat hij zelf uit een vliegtuig werd gegooid (een ander vliegtuig, zo slim waren ze dan nog wel) dus in die zin zou hij vrijuit kunnen gaan. Maar áls je dan gedwongen werd, toon dan achteraf berouw door je aan te geven bij de politie, en laat justitie maar uitmaken of je vervolgd moet worden of niet. Of maak je verleden in elk geval bij je werkgever bekend.

Kijk, Videla, die heeft wat mij betreft geen recht van spreken. Die is zelfs nog in beroep gegaan tegen de overplaatsing van huis naar de gevangenis. Een dictator onwaardig. Die hoort gewoon te zwijgen en z'n nek in de strop te steken als hij ten val gebracht is. Want ja, dictator zijn dat moet je wel in het bloed zitten.

De vrouw van de baas.

Daar kan ik goed mee opschieten. Ik mail haar af en toe op haar werk want zij weet soms hele handige dingen. Het beste aan deze vrouw is dat zij Alfa's mooi vindt, maar tegelijkertijd is het weer jammer dat zij die van haar man niet mag rijden. (Veluwe, anno 1952) Maar omdat ik haar laatst verteld heb van een geheime bankrekening in Liechtenstein die mijn baas er op na houdt, wilde ze me als dank de helft van het saldo op die rekening schenken. "Niet nodig," zei ik tegen haar, "doe maar een Alfa Romeo 8C en ik ben dik tevreden." Wat denkt u? Vandaag kreeg ik een auto van de zaak. Wel schaal 1:18, maar het begin is er.

Verder kreeg ik een aantal boeken, want ik ben gek op boeken. Ik heb laatst nog na 13 hoofdstukken worstelen in een superspannende thriller de strijd opgegeven omdat ik totaal niet gethrilled werd. Waardeloos die thrillers. Als de volgende thriller die ik ga lezen nu ook niet thrillt, dan hou ik het voor gezien met die thrillers. Ik ben van armoe maar begonnen in een boek over lijfrenteproducten, dat is nog spannender. Tevens ben ik nu in het bezit gekomen van het eerste en tevens nieuwste boek van Emma Fasol, daarvan heb ik vanochtend even de eerste bladzijde gelezen, en daarbij drong zich wél gelijk de behoefte op om verder te lezen. Op de eerste bladzijde veroorzaakt een mevrouw een auto-ongeluk. Zoiets verzin je niet! Wat een fantasie moet deze talentvolle schrijfster wel niet bezitten.

En dan was er nog een boek van Jeremy Clarkson, beroepspatser en autojournalist. Van de buurvrouw (van wie ik zwoel ga kijken) kreeg ik het boek: "Haar naam was Sarah." Verder nog een aftershave van een of andere onbekende Fransman (nu heb ik verdorie drie flessen staan) en we gingen vanavond even naar de MacDonalds. Maar dat was geen succes. Met dank aan een oververmoeide Tammar en een nog niet zindelijke Hans. Maar verder, prima verjaardag gehad. Lekker rustig.

Oke, wie??

Veertig

Zo, de eerste veertig jaar zitten er bijna op. Ik zit hier aan de vooravond van mijn veertigste verjaardag en het is tijd voor een terugblik, maar ook voor een toekomstvisie. Om met het laatste te beginnen, een enorm goeie vraag van de ondervrager op sollicitatiegesprekken vond ik altijd: "waar wilt u staan over tien jaar?"
Daar loog ik dan een prachtig verhaal aan, zoals het een jongeman met een pracht van een carrière nog voor zich, betaamt. In werkelijkheid is het een enorme sufkuttenvraag, en degene die hem stelt is hoofd van de sufkuttenafdeling. Want hij had niet door dat ik in werkelijkheid niet moest denken aan het verhaal dat ik dan ophing. Hij dacht dat het een enorme eer was om voor zijn bedrijf te komen werken. Ja, zo praat je als wederzijdse imago's nog niet aan diggelen zijn door de ervaring van het elkaar langere tijd kennen.

Maar teruggekeken. Niet slecht hoor. Helemaal niet slecht. Het kan stukken beroerder. Het leven is niet een kwestie van dromen waarmaken, maar van clichés waarmaken. Geld maakt niet gelukkig, je moet niet kijken naar wat je niet hebt, maar naar wat je wel hebt, het gras bij de buren is altijd groener, of zoals Youp van 't Hek het interpreteerde: zoals het klokje thuis tikt, tikt het niet overal. Maar uiteindelijk gaat het om het aantal keren dat je lacht, en ik hoop nog vaak een bijdrage aan het aantal keren dat u lacht te mogen leveren.

Ik vier het overigens niet. Ja, alleen met Linda, Hans en Tammar. De kinderen moeten mij natuurlijk wel een 'dootje' geven en 's avonds nemen ze mij mee naar de "Donalds." (als de kinderen het naar hun zin hebben...) Maar echt heel erg leuk is het niet om veertig te worden. Mijn vader kon erover meepraten, die is ook veertig geworden.

Onweerstaanbaar

Tammar is een beetje niet lekker, koortsig en ze heeft kapotte billetjes, en juist dan poepen ze extra vaak zodat je ze goed pijn moet doen bij het schoonmaken. Ik hoorde het gejammer toen Linda haar verschoonde en toen het na een paar minuten ophield dacht ik dat ze weer op bed lag. Nee dus, Linda kwam even boven kijken met die kleine onweerstaanbare.

Tammar komt nooit op zolder dus uiterst verbaasd keek ze om zich heen. Ze was warm en haar haartjes zaten aan elkaar geplakt. Maar toen ze me zag wilde ze wel even bij me op schoot. Ik zette een muziekje op de computer aan en ze begon lichtjes te deinen en klapte in haar handjes. Maar verder bleef ze heel rustig bij me zitten. Iets wat ze normaal nooit zal doen. En toen Linda haar weer wilde pakken ontweek ze mama's armen ten teken dat ze bij mij wilde blijven zitten. Nou vooruit, nog één liedje dan maar dan moet je weer naar bed, kleine lieveling. Wat een onweerstaanbaar kind, voor papa en mama.

Some broken hearts

Gisteren hadden we een feestje aan de beroemde haven van Wanssum, bij Piet's nette ballentent. Het was een feestje gegeven door Harrie en Roelie en hoe zou ik mijn relatie met hen nu eens beschrijven? Ik ken ze sinds 1985, mijn vader was net overleden en zij waren toen jonger dan ik nu ben. Ik kwam in die tijd dagelijks bij ze over de vloer, en met Harrie liep ik elke zondag 8 kilometer met de honden. Later speelde ik badminton en liep wekelijks hard met Harrie en ik ben een keer of vijf met ze op wintersport geweest. Hans noemt ze opa Harrie en oma Roelie terwijl het feitelijk niet z'n opa en oma zijn. Voor hun feestje ter gelegenheid van een aantal dingen die er tegelijk te vieren vielen, hadden ze een foto van ons gezin gevraagd. Ik heb slechts geposeerd, maar Linda heeft er schaamteloos een Canvasgeval van 70x50 cm van laten maken. En die schijnen ze nog ergens op te gaan hangen ook. Nou ja, ik geef er maar even mee aan dat het niet zomaar de eersten de besten uit mijn leven zijn.

Echte feestnummers zijn het trouwens niet, opa Harrie en oma Roelie. De meeste feestjes met hen vallen zwaar tegen. Zo heb ik een keer in Oostenrijk in een zaal vol bejaarden met ze zitten jodelen en een andere keer gingen ze line-dancen op een volkomen lege vloer van een bar, gewoon omdat er niemand op dat feest was afgekomen. Dat laatste gebeurde ook bij een sneu jaren '50 feest bij de Eper badmintonclub, waar jaren '50 muziek werd gedraaid maar waar Linda, Harrie, Roelie en ik ongeveer de enige gasten waren. Je schaamt je kapot elke keer als je met hen uitgaat. Zijzelf trouwens niet. Hoe harder ik me schaam, hoe meer lol zij hebben.

Gisteren op hun feestje ontstond er weer een soortgelijke situatie. Buiten op het terras was het gezellig druk, voornamelijk bejaarden, maar gelukkig zaten wij aan tafel bij hun twee pleegkinderen. Maar binnen in het zaaltje had een kansloze hobby-zanger zijn beatbox uitgestald en wachtte met zingen tot er mensen naar binnen kwamen. Maar dat deed niemand, want het was nog veel te lekker buiten. Toen het eten opgeschept kon worden en de mensen toch in de rij moesten staan, greep hij zijn kans en zette in: Some broken hearts. Geen extra uithaaltje, geen toontje lager of hoger, geen come' on, gewoon dodelijk saai maar wel zuiver gezongen. En toen de muziek langzaam wegebde kondigde hij zichzelf af als Telly Savalas. Sneu. Zelfs toen hij Good luck Charm van Elvis inzette, bleef iedereen buiten. Nou ja, later op de avond hebben er gelukkig voor hem nog een aantal mensen gedanst, maar ik ben niet van mijn plek af geweest. Ja drie keer. Twee keer naar het toilet en één keer over de havenmuur gesprongen toen iemand mij dreigde te komen halen om te dansen. Ik dans niet. Zelfs niet toen pleegdochter Anneke, op wie ik vroeger toch echt wel een beetje gek was, het kwam vragen.

Remblokken

Mijn auto (alfa romeo 156) moest gisteren naar de garage, want er brandde al sinds een maand of twee een lampje. Nu is dat bij Alfa's heel normaal, eigenlijk kun je wel spreken van een kapotte Alfa als er geen waarschuwingslampje brandt, maar dit ging over versleten remblokken. Gelijk heb ik gevraagd of ze even wilden kijken naar de elektrische ruitbediening achter, want die deed het niet meer. Het rijdt gewoon niet lekker en het remt beroerd, als er zo'n lampje brandt.

Gisterenavond was de auto nog niet klaar. (Die jongens zijn denk ik niet gewend aan verfijnde Italiaanse techniek.) Maar als goedmakertje kwamen ze hier een leenauto brengen. Om zes uur werd er aangebeld en werden mij de sleutels overhandigd van een ......VW polo. Ik was in alle staten! "Ik zou een leenauto krijgen, geen VW!" Niks aan te doen, ik moest de volgende dag met een VW polo naar mijn werk. Ik doe vanochtend de gordel om, flikkert er een plastic afdekhoes naar beneden. Als ik over een drempel reed piepte en kraakte het ding aan alle kanten. Ik heb het hier over een nieuwere DUITSE auto met een lagere kilometerstand dan mijn ITALIAANSE auto.

Ik heb de hele ochtend gebeld met de garage of mijn Alfa al klaar was, maar dat was steeds maar niet zo. Op de achtergrond hoorde ik het gehuil van een lichtmetalen Italiaanse zescilinder volbloed, een hoop bandengepiep, en enthousiast gejuich van monteurs. Maar nee, mijn auto was nog niet klaar. Nou ja, om half twee was-ie eindelijk klaar en mocht ik hem komen halen. "Ik ga even dat nazi-symbool omwisselen," riep ik op de gang richting mijn baas, die dat wel een grappige opmerking vond, mede doordat een VW rijdende collega het ook hoorde.

Bij de garage kreeg ik uitleg. Ze hadden een omleiding in het elektrische circuit gemaakt, een extra relais ertussen en een kabeltje vervangen waardoor ik ineens ook weer kofferbakverlichting heb. Een storing die ze twee jaar terug al eens hebben proberen te verhelpen, maar waar ze de oorzaak toen niet van konden vinden. Ik had er al mee leren leven. Alleen de remblokken hadden ze niet vervangen, het was een los contactje waardoor dat lampje brandde, de remblokken waren nog dik genoeg. Fijne garage.

En inderdaad, met een controlelampje dat weer uit was, de kofferbakverlichting die het weer deed, en vier werkende elektrische ramen, reed de auto weer als een speer. En de remmen deden het weer voortreffelijk.
Ik heb me zelfs laten verleiden tot een stoplichtsprintje met een voor mij staande BMW 530D. En tenzij je erg van dieselgeur houdt, kun je er toch beter náást gaan staan.

Logisch verband

Mens zijn is best interessant. Je kunt ook als hert geboren worden in een bos en jaren later een keer stilletjes onder een struik doodgaan, maar niemand die zich ooit van jouw aanwezigheid bewust is geweest. Nou ja, een paar medeherten vonden je gezelschap fijn, en een paar mensen die je zagen vonden je mooi, maar dat was het dan. Misschien is er een hertenhemel.

Maar als mens ben je je toch overal maar bewust van. Tenminste, de meesten van ons. Trouwens, misschien herten ook wel, dat weet ik helemaal niet. Maar die uiten hun gevoelens dan weer niet naar ons mensen. Maar als mens heb je te maken met de drie G's. Gevoelens, geweten en geheugen. Bij de één is het éne wat meer ontwikkeld, bij de ander, het ander. Bij mij is het vooral het geheugen wat ik interessant vind. Gevoelens en geweten schakel ik meestal uit, en het korte termijn-geheugen trouwens ook, dus ik kan me volledig concentreren op het lange termijn-geheugen. En daar hebben zich een aantal mensen, dingen, gebeurtenissen en een paar dromen genesteld. En die zitten daar al heel erg lang maar wat doen ze daar, vraag ik me af. Want ik ben toen ik een jaar of vier was een keer 's nachts uit mijn bed gehaald door de buren, die me vervolgens in een vliegtuig de hele nacht hebben rondgevlogen en de volgende ochtend hebben ze me teruggelegd op mijn kamer, onder mijn bed! En mijn tante Vera, die ineens een heks bleek te zijn die danste rond de ketel? En spijt had van haar heksengedrag toen ik boos op haar werd?

Maar ook mensen die ooit mijn pad gekruist hebben en iets tegen me hebben gezegd maar van wie nooit meer is te achterhalen wie dat waren. Gewoon omdat ik hun namen niet gehoord heb en ze niet kende. Zoals het Italiaanse jongetje met wie ik het WK 1978 besprak, in de zomer van 1978 in Bibione? Tenminste, alleen dat gedeelte van het WK dat ik wist, namelijk dat Nederland tweede was geworden en Argentinië eerste? En dat hij vervolgens zei dat Italië vierde was geworden? Wie die jongen was, geen idee, maar dankzij hem weet ik dat Italië vierde was op het WK van 1978. Goed, het is niet van levensbelang, maar toch, het zit me niet lekker dat ik niet weet wie bepaalde mensen waren. En om nu een eind aan die onbevredigende situatie te maken stel ik voor dat we gewoon net doen of u dat was die ooit mijn pad kruiste en iets zei of deed dat ik onthield. En dat we elkaar hier dan weer tegen komen. Dat zou logischer zijn.

Kopvoddentax

Is Geert Wilders nu helemaal gek geworden met z'n kopvoddentax? Hoe haalt die man het in zijn kop? Belasting op een hoofddoekje, hij lijkt wel niet wijs! Ik wil dat die man per direct verboden wordt. Hoe noemde hij het? Straatbeeldvervuiling? Is-ie blind ofzo? Niks maakt een vrouw aantrekkelijker dan een hoofddoekje hoor! Kent u die beelden niet van vroeger, met een, hoe noemde je dat toen, knappe jonge actrice in een open Alfa Romeo (eventueel Mercedes of Porsche) met zo'n prachtig hoofddoekje tegen het verwaaien van haar haar, en dat er dan een paar lokken uitwapperden....oeh...ik hou op want ik zit gevoelens op te wekken die je als bijna veertig-jarige in die tijd niet geacht werd nog te hebben. Soms, heel soms zie je het nog maar het is zo zeldzaam als een dodo.

Stapje

"De mensen kunnen geen stapje terug meer doen," zei mijn oma (92) vanavond tegen mij. Niet echt een quote waarmee je de nobelprijs voor de filosofie binnen roeit, maar toch zit er meer dan een kern van waarheid in die woorden. Of je daar nu eerst 92 voor moet worden is de vraag, maar het zou kunnen dat mijn oma een diepere betekenis in die woorden ziet dan ik. Mijn oma hoeft zich niet meer druk te maken over een economische crisis want haar AOW loopt vast nog wel even door. Ik probeer me er ook maar niet druk over te maken want er iets aan veranderen gaat toch niet lukken, tenzij ik mijn boekhoudcommandopak weer van zolder haal. Maar nog even niet.

Maar een stapje terug doen? Wie heeft er nog geleerd om de tering naar de nering te zetten? Ik niet in elk geval. Ja, mij is geleerd dat je moest sparen voordat je kon kopen en dat je nu eenmaal niet alles kon hebben, maar ik kan me geen stapjes terug herinneren. Ja, toen ik samen ging wonen met Linda, toen schoot ik in één klap van welgesteld tot onder de armoedegrens, maar dat heeft iedereen die samen gaat wonen met Linda, dus daar schrok ik niet zo van. Maar wat is een stapje? Ik vind je baan verliezen bijvoorbeeld geen stapje. Dat vind ik een stap. Een stapje terug is geen kunst, maar een stap, dat lijkt me een probleem. En dan nog uitsluitend als het een individuele stap is. Want zeg nu zelf, als iedereen morgen in de bijstand raakt, wat is daar dan erg aan?

Ratsj.

Hans heeft al sinds een hele tijd hier en daar een bultje. Volgens het consternatiebureau zijn het waterwratjes en gaan ze van zalf niet weg. Maar wel vanzelf. Dus we wachten en we wachten. Hij had er eentje op zijn schouder en die heb ik nadat mijn geduld op was een handje geholpen. Met een mesje. En dat hielp, want het bultje is weg, niks meer van te zien. Maar hij heeft er ook nog twee in zijn lies. Als hij per ongeluk in zijn broek heeft geplast, wordt zijn huid rond die bultjes erg rood. Niet alleen zijn huid raakt geïrriteerd, maar ook ik! Ik kan niet tegen bultjes, wratjes, puistjes en meeëters. Ten aanval!
Van Linda mag ik er absoluut niet aanzitten want zij vindt het een hele enge tic als iemand constant allerlei bultjes opensnijdt, -krabt of uitdrukt. Ik vind het niks bijzonders want ik doe dat mijn hele leven al. Mijn vader deed het ook en eigenlijk is het een traditie die overgaat van vader op zoon. Maar de twee bultjes in Hans' lies werden wit en ik kon het gisteren niet langer bedwingen. Met een schaartje heb ik zo'n onding verwijderd. Bloeden natuurlijk, maar dat hoort erbij. Maar mooi dat ik niet meer aan die andere mocht komen. En dat Linda erachter kwam. En pisnijdig werd. Een overdreven reactie natuurlijk, want bultjes moeten eenmaal weg. En mijn methode is nu eenmaal een beproefde methode.

Nèhnèhnèhnèhnèh.

Ik las nog niet zo lang geleden in de krant dat de politie een inbreker die op de vlucht sloeg in zijn been had geschoten. Vanavond las ik dat de politie gericht heeft geschoten op een automobilist die na een stopteken te hebben genegeerd, op de vlucht sloeg. Wat is er aan de hand met Nederland? Toen ik nog naar Blik op de Weg keek staakte de politie vaak de achtervolging als een vluchtende automobilist, brommer- of motorrijder het te bont maakte en gevaarlijke situaties veroorzaakte. Schieten gebeurde alleen als agenten zelf in bedreigende situaties verzeild raakten.

Vanwaar deze ommekeer? Is de politie het zat om steeds maar weer uitgemaakt te worden voor halfzachte eieren? Gelijk hebben ze. Schiet er maar op los. Een opgestoken middelvinger? Pang! Dat doet-ie hooguit nog één keer met zijn andere middelvinger. Ik draag voortaan een kogelvrij vest. Of zouden ze dat dan ook binnen de kortste keren verbieden net als radarverklikkers, speelgoedpistooltjes, blauw licht op je auto en allerlei andere politiewerkverstorende zaken waardoor ze niet konden winnen?

Cleansister

Ik was laatst naar het concert van Coldplay met mijn schoonzus (39) en mijn schoonmoeder (42). Het was een geweldig concert maar mijn schoonzus wilde expliciet in het logje daarover genoemd hebben hoe leuk ze is. En dat was ik even vergeten. (Niet dat ze het is, maar om het te noemen.) Maar wat wil je om twee uur 's nachts? Dan denk je daar toch niet meer aan? Bij deze dan. Hier ziet u haar in actie met Tammar. Een jaartje geleden, toen was ze 38. Wat leeftijdsopbouw betreft dus een volkomen normale vrouw.

Over vrouwen, mannen en de was doen.

Een beetje bladerend door nu.nl kwam ik bij het volgende berichtje. Vrouwen hebben 200 redenen voor seks. Ik las het even door want zoiets kán belangrijke informatie bevatten maar ik schoot er niks mee op. Ik realiseerde me ineens wat een onoverbrugbare kloof er bestaat tussen mannen en vrouwen. Mannen hebben er maar één reden voor. Twee hooguit, maar dan houdt het op. Wie maken het leven nu nodeloos ingewikkeld, vraag ik mij dan af. Zo kom je toch nooit uit een vraagstuk? En beste vrouwelijke lezers, ik vroeg mij gelijk af, hebben jullie overal 200 redenen voor en kunnen we beter ophouden elkaar te begrijpen, of beperkt het zich tot het nu.nl-bericht? Als jullie bijvoorbeeld de was te drogen hangen, schuilen daar dan ook allerlei ondoorgrondelijke redenen achter? Als uw mannelijke medemens de was ophangt, probeert hij de was droog te krijgen. Of denken wij nu te simpel en missen we de hele essentie van het was ophangen?

Scherp

Ik ben niet zo van de foto's. Linda wel. Dus toen Linda deze foto maakte was-ie ook van uitstekende kwaliteit en 2,57 MB. Ik heb wat zitten wegpixelen tot er uiteindelijk nog maar 90 KB overbleef. Want anders is m'n opslagruimte in één keer vol. En zeg nu zelf, wat heeft u liever? Één haarscherpe foto of tien wat mindere? Is het niet net als met een spannende film? Als je het verhaal zit te volgen let je toch ook niet op beeldkwaliteit? Dat doe je alleen als je de beeldkwaliteit aan je vrienden demonstreert. Of zegt u, rot op Mack met je opslagruimte, wij willen een scherpe foto!?

Amateurneuroloog

Ik vroeg mij regelmatig af hoe herkenning werkt. En ik denk het nu te weten. Herkenning werkt net als alle andere kunstjes. Weet u hoe kunstjes werken? Als volgt. Stel, u kunt een kunstje, bijvoorbeeld jongleren. Er was een tijd dat u dat nog niet kon, u heeft dat ergens onderweg in uw leven geleerd. In uw hersenen zitten neuronen. Heel veel neuronen zelfs, misschien wel 100. Ik heb trouwens geen idee wat neuronen zijn maar iedereen schijnt ze te hebben. Als u iets oefent, dan maakt neuron 1 een verbinding met neuron 2. Er groeit een flinterdun stroomdraadje tussen de ene en de andere neuron. En als u verder oefent wordt er een verbinding gelegd met neuron 3, 4 enz. Als u het kunstje beheerst is er dus een verbinding van stroomdraadjes in uw hoofd gelegd en de volgende keer als u het kunstje wilt doen, dan hoeft u alleen even de stekker erin te doen. Dat verklaart dus ook als ik bijvoorbeeld van lichaam zou ruilen met Marco van Basten, dat ik dan nog steeds geen topspits ben maar zou ik ruilen van hersenen, dan zou ik ineens weten hoe ik een omhaal tegen FC den Bosch in de kruising moest krijgen.

Nou, met herkenning is het net zo. Als u iemand voor de eerste keer ziet begint het verbindingen leggen. Als u diegene na een week weer tegenkomt ziet u wel iets bekends maar u weet niet precies wat. Maar na twee ontmoetingen zijn de verbindingen wel gelegd en weet u het een week later wel. En hoe vaker u iemand ziet, hoe steviger de verbinding. Vandaar dat u uw klasgenoten van vroeger direct herkent als u ze jaren later weer eens tegenkomt. Of dat u een bekende Nederlander op straat kunt herkennen. De bekende Nederlander heeft echter geen idee van wie u bent. Want die heeft geen neuronencircuit opgebouwd.

Met herkenning is nog iets raars aan de hand. U herkent een klasgenoot van vroeger, ondanks dat u de persoon die voor u staat nog nooit heeft gezien. Dat wil zeggen, geen lichaamscel van die persoon is nog dezelfde als die van het kind waar u destijds mee belletje trok. Alle cellen waaruit die persoon bestaat zijn inmiddels vervangen door andere dus letterlijk niks is meer hetzelfde. En toch herkent u die persoon. Dat werkt als volgt: het stevig gelegde circuit in uw hoofd wordt constant afgeracet door stroompjes. Bliksemsnel. Zo snel dat er hier en daar wel eens een bochtje wordt afgesneden of te ruim genomen. Er ontstaat wat speling in de afgelegde weg. Soms wordt een rondje afgelegd in 38,3 nanoseconden, dan weer in 36,9. Zodat u iemand ook nog herkent als de moleculaire opbouw van die persoon licht is gewijzigd. Want dat gebeurt natuurlijk al als u tegen de wind in fietst. En dan zou u niet meer herkend worden door degene naar wie u onderweg was. Dat zou toch lullig zijn.

Nou, zo werkt het volgens mij.

Coldplay

Het is eigenlijk veel te laat om een logje te schrijven want ik moet morgen gewoon werken, maar ik moet heel eventjes bekomen van de gebeurtenissen van vanavond.
Ik was in het Goffertpark bij een concert van Coldplay. Het was met afstand het beste concert dat ik heb bijgewoond. Wat een superband, -muziek en -show. Wat een geweldige zanger en bandleider, die Chris Martin. Hij zingt alsof hij verkouden is maar dat maakt het alleen maar echter. Een sympathieke man zonder kapsones die misschien wel de beste band van het moment aanvoert. Ik ben nog steeds onder de indruk van het concert waar kosten noch moeite waren gespaard. Twee jaar terug was ik bij The Police, die stonden alleen wat geld bij elkaar te spelen, Coldplay moet waarschijnlijk geld bijleggen.

En ik heb nog nooit zoveel mensen bij elkaar gezien. En die wilden allemaal met de bus terug naar het station. Vandaar dat ik wat laat thuis ben. Je moet dit niet iedere week hebben. Ook niet ieder jaar. Maar zo heel af en toe een keer.

Heil Mack.

Dat ik graag dictator wil worden is natuurlijk niet zomaar een grapje. Dat diep gewortelde verlangen komt ergens vandaan. Ik zal het u uitleggen. Kijk, ik word natuurlijk niet zomaar even dictator, zoals de eerste de beste dictator in een willekeurige bananenrepubliek. Het is niet mijn bedoeling om uitsluitend mezelf te verrijken en een luxe leventje te leiden in een afgelegen en zwaarbewaakte villa. Nee, ik ben een dictator in spé met een ideologie, eentje die het beste wil voor zijn volk. Het gaat me eigenlijk niet eens om het dictator zijn an sich, maar laat ik geen Duitse termen gebruiken, het gaat me om het uiteindelijke doel. Wat is dat doel dan, o dictator Mack?

Nou, u kunt allemaal zien dat er de nodige dingen mis gaan in dit land. Ik geef even een voorbeeld, excessieve bonussen en de Mack norm. Het is al een uit de hand gelopen feit dat er inmiddels mensen zijn die hun neus ophalen voor de Mack norm. Maar wat nog erger is, er zijn ook mensen die dat in het openbaar volhouden, dat ze meer waard zijn dan € 180.000 per jaar. Laten we even grof rekenen, netto € 6500 per maand. Hebben die mensen enig idee hoe de kostwinner van een modaal gezin zich voelt op de laatste dag van de maand? Nee, geen enkel. En mensen die met het talent geboren zijn waarmee je kennelijk in staat bent om zo'n bedrag of meer bij elkaar te schoffelen, staan die er wel eens bij stil dat ze geluk hebben gehad met die capaciteit? Welnee, ze zien het allemaal als eigen verdienste. Omgekeerd is iemand met minimumloon dus ook zelf schuldig aan zijn geldzorgen. Welnu landgenoten, dit inzicht moet veranderen!

Oh, en waarom kan dat dan niet democratisch, Mack? Nou, ten eerste omdat intussen wel bewezen is dat dat niet werkt. Je kunt het nu eenmaal niet iedereen naar de zin maken, dus je moet keuzes maken. Bovendien, nog één zo'n vraag en u krijgt vanavond een vervelend ongeluk. Ten tweede, omdat in een democratie altijd lolbroeken lopen die beweren dat als je de Mack norm invoert, dat al het talent dan naar het buitenland verdwijnt. Prima, eenmalig opzouten en nooit meer terugkomen.

Goed, nu is het wachten op de personeelsadvertentie in de krant waarin ik word gevraagd.

Roman.

Geheel tegen mijn gewoonte in ben ik eergisteren in een roman begonnen. Een verhaal, een fictieve gebeurtenis, een relaas ontsproten aan het brein van de schrijver. Normaal lees ik alleen boeken over iets dat echt gebeurd is, of over een onopgelost mysterie of over iets waar geleerden het met elkaar over eens zijn, maar waarvan we toch niet zeker weten of het zo is. Of de bijbel maar dat is om mezelf te wapenen tegen reformatorische aanvallen uit onverwachte hoek. En dat kan zomaar gebeuren hier op de Veluwe.

Maar die roman, die had ik vlak voor de vakantie gekocht met de bedoeling om 's avonds te lezen. Ik ben er niet aan toe gekomen. Eigenlijk zijn die dikke pillen, want dat is het, ongeschikt voor op de camping. Want de bedoeling van zo'n verhaal is dat je erin meegezogen wordt en dat vond ik een beetje zonde van die ruim € 2000 die zo'n kleine twee weken caravanhuur in het Zuid-Franse hoogseizoen kost. Gelukkig had ik ook wat andere boekjes met korte verhaaltjes bij me zodat ik steeds weer in de werkelijkheid van een zwoele zomeravond in Zuid-Frankrijk terecht kwam. Kees van Kooten en Martin Bril zijn daar uitermate geschikt voor.

Zo'n roman moet je thuis lezen, denk ik. Ik zou dat bij voorkeur vlak voor het ontwaken willen doen. Immers, dat is het moment waaruit ik zou willen ontsnappen. Maar omdat dat praktisch onuitvoerbaar is lees ik maar vlak voor het slapen gaan. Soms kan ik me echt verheugen op het boek dat op me ligt te wachten, maar nu heb ik dat nog niet. Ik ben nu drie hoofdstukken verder en ik heb zoiets van: dit had meeslepender geschreven kunnen worden. Maar misschien gaat het nog gebeuren, je weet het niet. De laatste roman die dat lukte (op Kruistocht in spijkerbroek na) ging over nazi's die een tijdmachine hadden uitgevonden waarmee ze zich naar de toekomst (destijds 1996) konden verplaatsen. Maar toen zat ik in Zwitserland, dus ik was neutraal.

Calling Elvis II

Gisterenavond belde Elvis.
"Morriezz?"
"Yes E?"
"I wanted to thank you for inviting me in France this summer."
"No thank you E., you payed for it."
"Money is no way to show gratitude. Especially not in my case."
"Weet ik wel E., maar toch."
"♪♪Well That's allright, Morriezz ♪♪ that's allright with you. Ik ben nog steeds de meest verdienende dode artiest ter wereld, you know?"
"Ja E., maar nu krijg je concurrentie van Michael."
"Dat is alleen in dit jaar. Volgend jaar sta ik weer bovenaan."
"Dat denk ik ook E."
"Niet dat ik er veel aan heb natuurlijk, hier op Hawaii valt niet zoveel uit te geven zonder in de gaten te lopen, bovendien geld heeft me nooit iets gezegd. Ik was er altijd nogal onvoorzichtig mee."
"Weet ik E., daarom ben ik nu je boekhouder."
"But anyway, ik vond het geweldig daar op die camping. Ik was in geen 30 jaar van dit eiland af geweest."
"Ja, ik vond dat je maar eens even anoniem mee moest op vakantie. Mooi is het daar hè? Al was ik op een gegeven moment wel even bang dat de buren door zouden hebben dat jij het was. Haha, ik vertelde ze dat je mijn vader was en dat je constant hoorde dat je zo op Elvis leek. Ze geloofden het, geloof ik."
"Hahaha, Elvis on the campingsite, would you believe it?"
"Klinkt als zo'n flutfilm van je!"
"Hahaha, take care Morriezz"
"Bye E."

Wilde fantasie

Mijn vrouw vertelde mij vanavond in de auto over een wilde fantasie van haar. Ze vertelde dat ze zich regelmatig op woensdagavond al rijdend terug van school naar huis, afvroeg wat er zou gebeuren als ze bij een snelheid van 140 km/u ineens heel snel het stuur een zwiep naar links en weer terug zou geven. Ik moest niet schrikken want ze zou het niet doen zei ze, maar ze vroeg het zich gewoon af. Zij dacht zelf dat de auto dan over de kop zou slaan.
Kijk, dat is nu mijn vrouw. Niet van die standaard wilde fantasieën die je discreet in een onbedrukt langwerpig pakketje krijgt thuisbezorgd, of iets met een gespierde donkere eilandbewoner, maar gewoon iets echt spannends. Eventueel kan de spanning nog opgevoerd worden door een paar kinderen achterin mee te voeren. Nou ja, ik heb haar uitgelegd wat er volgens mij zou gebeuren. Misschien moest u dat ook nog maar eens doen, gewoon voor de zekerheid.

Everything's gonna be allright

Ik las vandaag een slaapverwekkend interview met een mij bekende in een plaatselijke bedrijvengids. Een ondernemer die vertelde over kansen en uitdagingen en over toegevoegde waarde. Over spelers op de markt en over een deel van de koek. Als je erover nadenkt, wat heb je dan eigenlijk een armoedig bestaan als je in het bedrijfsleven terecht bent gekomen hè? Gelukkig dat ik het zelf allemaal niet door heb anders zou je toch soms niet goed worden. En hoe vreemd eigenlijk dat er scholen zijn die mensen leren hoe ze zo goed mogelijk kunnen functioneren in die wereld van zakencentra en maatpakken. Ik denk er maar niet teveel over na want ik moet nog tot 2034 las ik in een door Zwitserleven aan mij gerichte brief.

Het is ook beter om niet na te denken en gewoon mee te doen. Maar soms word je geconfronteerd met iemand die liever aan de kunstacademie ging studeren dan aan het grote ja-knikken mee te doen. En die pakt bijvoorbeeld een gitaar en zingt spontaan een lied. Of schildert een mooi schilderij. En tenzij je veel geluk hebt en er uitzonderlijk goed in bent verdien je daar geen droog brood mee. Een gedurfde toekomstkeuze want je bent in de onbegrepen minderheid. Maar als je dood gaat aan het eind van je leven heb je wel gezongen.

In tegenstelling tot wat ik vroeger dacht zingt Bob Marley niet dat er zonder vrouw ook geen huil zou zijn, nee, hij zingt in Jamaicaans dialect: huil maar niet meisje. Is dat niet mooi van Bob? Ik vind het mooi.

Een warme zomernamiddag.

Omdat het buiten weer kouder wordt, en de zomervakantie net achter ons ligt zal ik proberen u nog éénmaal mee terug de zomer in te trekken, en u te leiden naar een mooie zomervakantie in het verleden.
U bent in een warm land, waar u destijds net de liefde van uw leven ontmoet heeft, althans, dat dacht u want hij/zij zit momenteel niet bij u in de huiskamer, en eigenlijk wist u dat toen ook al, diep van binnen, dus u bent in een geluksstemming met een tikkeltje tristesse erdoor. U ligt in een hangmat en een petje bedekt uw gezicht. De krekels beginnen wat zachter te krieken want het is al laat in de middag. De warmte van de dag begint nu pas aangenaam te worden. Mede-vakantiegangers zijn al begonnen met het bereiden van de avondmaaltijd en u hoeft straks alleen maar aan te schuiven. Het belooft nog een heerlijke avond te worden. Op de radio speelt een zomernamiddagmuziekje en tevreden luistert u de dag uit.

http://www.youtube.com/watch?v=5Da2TmOEZ0o

Look into my eyes...

Look into my eyes, look into my eyes, not round the eyes, but into the eyes... Zo begon een licht gestoorde hypnotiseur zijn sessies in de serie Little Britain. En zo snel als u het leest, zo snel raakte het slachtoffer onder hypnose. Vanavond presenteerde die guitige Jan Smit uit Volendam een nieuw -tenminste dat hoop ik, want ik kom overal te laat achter- programma. Een amusementsprogramma met een gehypnotiseerde kandidaat. Nu ben ik best een nuchter persoon (ja, als je een ufo ziet, dan zie je er gewoon een, daar doe je niks aan) maar van dat hypnose geloof ik helemaal geen zak. Nu geloof ik trouwens geen enkele spontane actie in televisieprogramma's want ik denk dat alles gepredestineerd is op een manier waarop de Reformatorische gezindte uit Rijssen nog jaloers zou zijn, mochten zij dit te weten komen. Zo erg is het naar mijn mening met spontane programma's op televisie. Laten wij bidden dat ik ongelijk heb.

Maar, die hypnose... Ik weet dat je soms door herrie heen kunt horen als je erg geconcentreerd bent. Of dat je geluiden blokkeert als je diep in gedachten bent verzonken. Of soms pijnprikkels niet voelt als je afgeleid bent. Maar dat hypnotiseurs je zomaar even onder hypnose brengen, dat gaat er bij mij niet in. Maar als u van mening bent dat dat wel kan, of dat het programma van die guitige Jan Smit uit Volendam echt is, of als u zelf wel eens onder hypnose geweest bent zonder dat u stiekem toch nog bij bewustzijn was omdat u de hypnotiseur niet wilde beschamen, spreek mij gerust tegen.

Er huist een rapper in elk van ons.

Als het om auto's gaat, voel ik mij vaak onbegrepen. Zowel door mannen als door vrouwen. Die laatste groep neem ik het niet kwalijk, maar dat veel mannen mijn autoliefde ook niet meer begrijpen, dat baart me toch ernstig zorgen. Want wie kijkt er nog naar het ontwerp van een auto? Wie ziet nog fraaie, vloeiende en trefzekere lijnen? Wie let er nog op de historie van een automerk? Wie raakt er nog in vervoering van een melodieuze brul van de motor? Wie houdt er nog van achterwielaandrijving? Wie houdt er nog van autorijden eigenlijk?

Allemaal niet belangrijk! Er moet bloetoes in zitten, en ruimte. Er moet tomtom in zitten, en de motor moet de modernste techniek bevatten, ongeacht of die techniek een verbetering is. En de auto moet een A-label (aflaat) hebben want daarmee worden onze milieu-misdrijven ons vergeven. Op papier moet hij veilig zijn en hij moet stikken van de electronische rijhulpjes. En hij moet vooral nieuw zijn. Want nieuw gaat boven mooi! Liever een nieuwe middenklasser die niet meer stuurt van de opties, dan bijvoorbeeld een Citroën DS. Als we ergens op visite gaan dan moeten we een nieuwe middenklasser diesel kunnen neerkwakken op de oprit.

Droomauto's zijn allang niet meer de Porsches, Ferrari's of Aston Martins. Welnee. Liefst een Duitse diesel met de trekkracht van een Mack. En als het dan nog kerstboomverlichting aan de voorkant heeft, nou, dan is het in elk geval goed, al lijkt de auto op een volgespoten condoom. Ja, er huist een rapper in elk van ons.

Motoragent geschept.

Gedverderrie wat een naar beeld op het journaal. Een motoragent wordt geschept door een auto terwijl hij verkeer naar de andere rijbaan probeert te loodsen. Dat deed hij om vrij baan te scheppen voor een ambulance die net een gewonde aan de andere kant van de weg had opgehaald. De ambulance kreeg inderdaad vrij baan, maar niet helemaal zoals vooraf was bedoeld. Wat moet je trouwens, als ambulancebestuurder als je in zo'n situatie verzeild raakt? Doorrijden naar het ziekenhuis of eerst gaan kijken hoe de agent eraan toe is? De agent raakte zwaargewond bij het ongeval. En die bestuurder van de gele Seat? Tja...die zal zich kapot geschrokken zijn. Hij had wel iets beter op kunnen letten. Maar ook de actie van de motoragent vond ik niet het meest professionele politieoptreden ooit. In elk geval, sterkte en beterschap agent.

Nieuwe lichting dorpsgekken

Praktisch elke avond loopt er hier een hoestende idioot voorbij. Je hoort hem al van verre aankomen en met een heus Dopplereffect hoor je hem ook weer in de verte verdwijnen. Tussen elke hoest zit ongeveer 2 seconden pauze. Ik overdrijf niet. Wie is deze mysterieuze, hoestende idioot, wat mankeert hem en waarom neemt hij geen stophoest?

Evengoed is Vaassen toch een beetje een vreemd dorp. Een poosje geleden kwam ik toen ik Tammar bij de kinderopvang afzette, een niesende idioot tegen. Op de fiets. Die kwam niesend aan fietsen zonder ook maar de moeite te doen om haar hand voor haar mond te doen. Of om ingehouden te niesen. Ik heb zeker twintig niesen geteld. En zeker twaalf fluimen. En dat fietste al niesend gewoon door, met twee handen aan het stuur, alsof er niks aan de hand was. Volgens mij zijn er dan toch een paar draadjes in je nek niet helemaal goed aangesloten.

Record aan flarden.

Ik ben niet het type dat dagelijks zijn weblogstatistieken bekijkt maar zo af en toe als ik de one-stat knop zie staan dan klik ik er eens op. Ik heb ook geen tellertje dat bijhoudt hoeveel mensen er op de site geweest zijn en geen tellertje dat aangeeft hoeveel mensen er momenteel aanwezig zijn. Leuke gadgets maar het boeit me gewoon niet zo. Waar het natuurlijk wel om gaat zijn uw reacties. Die zeggen me iets, niet hoevaak dit weblog wordt bekeken want dat voelt een beetje als SBS6 en de kijkcijfers. En die kun je beïnvloeden met wat marketing-achtige truukjes maar houden wij onszelf al niet genoeg voor de gek?
En al is het vaak onzin hier, toch probeer ik er een zeker kwaliteitsniveau in te houden, want ik lees zelf ook nog wel eens terug in de archieven. En dan wil ik mezelf wél vermaken. En helemaal ongevoelig voor iemand die schrijft dat hij/zij het een mooi, leuk, grappig, ontroerend of inspirerend logje vond ben ik niet.
Webloggen is wat mij betreft ook een aangelegenheid tussen vreemde u (die ik niet ken) en mij (die u niet kent) zodat er een zekere afstand tussen ons blijft maar wij toch een soort zielsverwanten zijn. Er zijn natuurlijk ook mensen (niet-webloggers) die meelezen en die ik wel in het echt ken. Dat voelt soms wat ongemakkelijk omdat zij op de hoogte zijn van wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Dus dan roer ik het onderwerp weblog in hun bijzijn meestal niet aan. Nadeel is ook dat die mensen alles al weten wat je hebt meegemaakt die week. Ik vertel ook nooit iemand dat ik een web-log heb, maar dat is vrij zinloos met een vrouw als Linda. Zij is een wandelend reclameblok voor dit log, het zou mij niet verbazen als zij op 28 augustus jl. een proeflesje op het ROC gewijd heeft aan www.mack.web-log.nl. Want dat persoonlijke pageviewrecord is aangescherpt op een manier als eigenlijk alleen Usain Bolt records kan aanscherpen. Bij nader inzien komt het natuurlijk gewoon doordat u allemaal een keer extra op uw persoonlijke linkje geklikt heeft op 28 augustus. Of kwam u echt Tammar feliciteren?