Vind je dat nou leuk? Grote Lummel!

Jongens, meisjes kijk nu goed, wat die dappere dodo doet!

De onrendabelen.

Vanavond zag ik de documentaire "de onrendabelen" van Marcel van Dam. "De onrendabelen" gaat over mensen die niet kunnen meekomen in de huidige prestatiegerichte maatschappij, en over de problemen die ze met zich meebrengen. Marcel van Dam lukte het prachtig om de tegenstelling tussen arm en rijk in beeld te brengen, simpelweg door een onrendabele zijn levensverhaal te laten vertellen en daarna wat mensen te filmen op de miljonairsbeurs. Een onrendabele die als kind moest schooien om een boterham te krijgen en zijn leven lang van baantje naar baantje heeft geleefd tegenover een een paar lachende heren in smoking die champagne met elkaar drinken. Met altijd die onvermijdelijke jonge vrouwen om zich heen.

Veel van de dingen die in de documentaire werden gezegd waren niet nieuw voor me, en dat voelde eerlijk gezegd best goed. Maar wat wel bij me insloeg als een bom was het feit dat de bijstand ooit bedoeld was om mensen boven de armoedegrens te houden. Ook het bloemetje op tafel hoorde erbij destijds, werd er gezegd. Maar omdat bijstandsgerechtigden er de afgelopen dertig jaar in koopkracht op achteruit zijn gegaan vallen ze nu wél onder die armoedegrens. Ik weet niet precies wie die grens bepaalt maar onder primaire levensbehoeften viel vroeger ook kleding. En dat lijkt er niet meer in te zitten voor een onrendabele. Een spijkerbroek van € 12,- dat ging nog net.

In de documentaire kwamen een aantal experts aan het woord. Een neurobioloog, een econoom, een advocaat, een pedagoog, en nog een paar mensen die doorgeleerd hebben. De overeenkomst tussen deze mensen was dat ze het allemaal opnamen voor de (kans)armen, en de huidige ik-en-geld-maatschappij een kritische sneer gaven. Arnold Heertje ging het verst en verkondigde dat topmanagers- als we het konden meten- ook onrendabel waren. En dat ze zo enorm werden overbetaald op grond van een drogreden, namelijk dat ze anders naar het buitenland zouden vertrekken en ze het daar wel binnen zouden schrapen. Volgens Heertje was het slechts één keer gebeurd en kwam het dus eerder niet dan nauwelijks voor. Omgekeerd kwam het wel voor dat Amerikanen hier bedrijven kwamen leiden. Precies wat ik altijd beweer! Het is fijn om in je mening bevestigd te worden door een professor. Nog mooier zou het zijn als dit besef langzaam doordruppelt in de maatschappij zodat we weer terug kunnen naar een iets eerlijkere verdeling.

Als het je goed gaat, dan heb je geluk dat je niet als onrendabele bent geboren. Maar het had makkelijk gekund. Als dat besef ook doordruppelt in de maatschappij dan kunnen we misschien wat aandacht en geld voor onrendabelen opzij zetten, die dan op hun beurt minder geneigd zijn om al hun opgekropte frustraties te laten ontploffen op een heel ongunstig moment. Wat weer meewerkt aan Michael Jackson's droom: heal the world.

Goed. Ik besef best dat dit logje barst van het idealisme, en dat dat misschien wat ongebruikelijk is, maar ik denk echt dat hierin de wortel van het kwaad schuilt. En in commerciële televisie natuurlijk maar die heeft mij inmiddels ook in haar greep.

En Rob Hamilton is het met mee eens!

Citrofiel.

Vanavond deed ik in verband met de integrale wegomleiding van heel Nederland, een poging om thuis te komen. Want op het stukje van 7 kilometer dat ik van mijn werk woon kom ik twee keer wegwerkzaamheden tegen. Ik kwam dus terecht op de A50 tussen Apeldoorn-Noord en Vaassen en had geen haast. Maar juist als ik geen haast heb gaat het fout. Ik kwam achter een vrachtauto en haalde hem in, nét op het moment dat er een pracht van een Citroën-XXL in stationuitvoering het zojuist onstane gaatje probeerde te dichten. En het is waar, als ik iets beter had opgelet had de meneer voorrang gekregen. Dit kwam mij te staan op een lichtsignaal en een zenuwachtig zig-zaggende stationwagen achter me. En op het beeld van een wanhopig-gebarende man met baard in mijn binnenspiegel. (Citrofielen hebben altijd baarden, let maar eens op.) Ik maakte het internationale sorrygebaar naar achteren, u kent het wel, dat met de verontschuldigende middelvinger. Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik dit laatste verzin om het verhaal net iets mooier te maken. Nou ja, ik ging weer naar rechts om hem voorbij te laten en om te laten zien dat ik zijn plekje niet wilde afpikken. Maar nu bleef hij ineens verdacht beleefd achter me rijden. Ik sukkelde wat voort op de rechterrijstrook maar de Citrofiel maakte geen enkele aanstalte om me voorbij te komen. Gelukkig ben ik niet voor één gat te vangen en wist ik wat hier aan de hand was. De wraak zou nog komen. Ik maakte aanstalte om weer naar links te gaan en ja hoor, daar kwam hij aangestoven. In het voorbijgaan knikte ik hem vriendelijk toe maar hij keek alleen maar strak voor zich uit. Geconcentreerd als je het mij vraagt.

Ruimte om een off-topic discussie te voeren.

Gaat uw gang hoor.

Bezitsdrang

Die Tammar van ons, dat is er eentje. Die heeft het leiding geven in zich. Niet dat leiding geven zaligmakend is hoor, vooral niet als het gebeurt door mensen die leidinggevende eigenschappen ontberen. Maar ze commandeert door te wijzen naar wat ze wil hebben en maakt middels het woord "die" duidelijk wat de bedoeling is. Als je het verkeerde geeft pakt ze het aan en gooit het weg. En dat doet ze niet alleen met knuffelberen, ook met volle flesjes drinken. Klabam, op onze arme laminaatvloer. Als ik haar op haar daden aanspreek (slaan is bij wet verboden) kijkt ze arrogant langs me heen. Maar soms komt ze kraaiend op me afrennen met haar handjes in de lucht ten teken dat ik haar op moet pakken. Ze laat zich dan door mij op haar wangetje kussen maar niet te lang want dan wijst ze alweer naar iets wat ze toch niet wil hebben. "Die!" Maar het allermooiste van een dochtertje is voor een vader dat hij nu kan zeggen: 'mijn kleine meisje.'

Nummelo eenenveeltig

Ik zat volslagen vast met mijn filosofische gedachten. Vast als kurk in een fles. Tot ik pas geleden van iemand een zetje kreeg in de richting die ik zocht. Ineens schoot de kurk los en vielen bepaalde dingen op hun plaats. Ik wist weer hoe ik aan moest kijken tegen zaken als geloof, politiek en wetenschap. Alledrie verkondigen ze de absolute waarheid. Probleem is wel dat politiek en wetenschap het telkens weer bij het verkeerde eind blijken te hebben. Terwijl legio mensen een enorm geloof hechten aan de als feit verkondigde waarheid. Ook vandaag las ik weer dat wetenschappers iets ontdekt hebben waardoor bepaalde aannames die tot nu toe waren gedaan, bijgesteld moesten worden. Ja, maar wat als ik die wetenschappelijke aanname nu altijd hartstochtelijk heb verkondigd als argument tegen de argumenten van de politiek en godsdienstigen? Dan blijk ik er nu ineens stevig naast te zitten. En dat is de schuld van de wetenschappers die ik vertrouwde. Maar wat mij nog meer zorgen baart: die huidige ontdekking, kan ik die nu wél voor waar aannemen? Of gaat die over tien jaar ook op de schop? Ik wil niet elke tien jaar voor lul staan in een discussie.
Politiek brengt je ook al weinig verder. Je hebt vóór- en tegenstanders en die beweren allemaal gelijk te hebben. Maar dat kan wetenschappelijk gezien helemaal niet. Als er twee tegengestelde meningen verkondigd worden kan er hooguit één juist zijn. Áls er al een juiste tussen zit. En toch houden vóór- en tegenstanders hun standpunten even hardnekkig vol als Petrus toen hij beweerde dat hij Jezus niet kende. Het geloof heeft dan weer het enorme voordeel dat het tegendeel niet bewezen kan worden. Geloof heeft in elk geval statistisch het minst vaak ongelijk gehad. Maar ook het minst vaak gelijk natuurlijk. Nou ja, mij ging het erom dat iedereen zelf maar moet uitmaken welk geloof hij aanhangt: geloof, politiek of wetenschap. Bij de Chinees vind ik een combinatiegerecht altijd het lekkerst.

Supermack

Ik draag een groot geheim met me mee. Ik bezit bovenmenselijke krachten. Mijn gezin vermoedt wel iets maar helemaal dóór hebben ze het nog niet. Het is zo verschrikkelijk uitkijken steeds. Gisteren kwamen wij 's avonds thuis en in huis was het nog pikdonker. Ik ging als eerste naar binnen, liep naar de tafel en pakte de tv-gids om te kijken hoe laat Top-gear begon. "Tien uur," las ik hardop en ging verder met wat dagelijkse bezigheden. Al die tijd stond Linda bij de achterdeur. "Zou je het licht niet eens aandoen?" vroeg ze. Shit! Helemaal vergeten. Nu weet ze dat ik in het donker kan zien. En ik heb mijn krachten kennelijk doorgegeven. Het is nog niet perfect maar kijk eens hoe Hans zich razendsnel weet te verstoppen voor de camera? Hij is pas vier. Volgend jaar kan hij waarschijnlijk net als ik tussen regendruppels doorlopen.

Mijn kamp

36 jaar geleden, ik zat op de kleuterschool en in de klas was het een rumoer van jewelste. Toch riep juffrouw Trees ineens dat we stil moesten zijn omdat ze iets hoorde. Toen ze ging kijken bleek het Pietje Pablo te zijn die klem was komen te zitten tussen het raam. Ik vond het toen al verdacht dat de juffrouw iets kon horen wat onze nog onbeschadigde trilhaartjes niet waarnamen. Maar inderdaad, ze had gelijk; er zat een Zwarte Piet klem tussen het raam. Ik vond die Piet eng ook al had ik het gevoel dat er iets niet klopte.
Drie jaar later, ik zat in de tweede klas (school, geen trein) en Sinterklaas kwam op onze school. Maar het was Sinterklaas helemaal niet, het was meneer Fransen. Ik zag zijn zwarte wenkbrauwen onder z'n mijter uitkomen. Maar het maakte geen bal uit dat ik wist wie hij was, de angst was er niet minder om. En ik wist echt wel dat het gebonk op onze deur en de zwarte handschoen die op vijf december pepernoten naar binnen keilde, door één van onze buren werden veroorzaakt maar ik bleef toch maar liever op veilige afstand.
Ik probeer mij te herinneren wanneer ik erachter kwam dat Sinterklaas niet zo echt was als ik dacht, maar het lukt me niet. Wat volgens mij betekent dat ik de waarheid altijd al geweten heb. Sowieso kamp ik met een gevoel dat ik in 36 jaar helemaal niet veel slimmer ben geworden. Mijn gedachten en gevoelens van toen passen me nog steeds. Je wordt door de maatschappij gedwongen om op je veertigste niet meer bang te zijn voor Sinterklaas maar eigenlijk slaat dat nergens op. De Sint is gewoon eng. Je ziet het elk jaar weer duidelijk, als de intocht op televisie is. Als de Sint langsloopt houden ouders hun kind veilig tussen hem en zichzelf in. Om hun angst te bezweren lachen ze nerveus en praten wat tegen hun kind. "Geef Sinterklaas maar een handje." Om de aandacht van zichzelf af te leiden ontwijken ze de blik van de goedheiligman. Als-ie voorbij is zie je ze opgelucht ademhalen. Nee, als je eenmaal Sinterklaasangst hebt gekend, kom je er nooit meer volledig vanaf.

Als de drank is in de man...

Wij waren gisteren op de verjaardag van G, een blonde schone die xx werd. Niet normaal! Bij binnenkomst hadden praktisch alle mannen een sjaaltje om waardoor ik dacht dat het een open gay-party was, maar die sjaaltjes blijken gewoon in de mode te zijn. Tenminste in Apeldoorn. Wat niet veel mensen weten is dat als je Parijs als modestad vergelijkt met Apeldoorn, dat dat hetzelfde is als het vergelijken van de Côte d'Azur met het Nijkerkernauw. Na een half uurtje begonnen ze ook nog te klagen dat het er zo warm was. "Ja, wat wil je nou," wilde ik roepen maar bij nader inzien leek me dat ook weer niet zo'n handige vraag aan een man met een sjaal.

We kunnen het er lang of kort over hebben maar feit is dat ik héén was. Ik ben gruwelijk misbruikt door twee vrouwen met een leren broek. Niet dat ze me ermee sloegen of dat ze er samen één droegen, maar ze hebben foto's van mij gemaakt in poses die in één klap mijn kansen om ooit nog de Tweede Kamerverkiezingen democratisch te winnen, tot nul hebben gereduceerd. Ik heb keihard gelachen om sexistische grappen en ik heb 160 biertjes op. Er was een man met stoere verhalen die om de drie woorden 'fucking' zei, tot en met het woord 'un-be-fucking-lievable' aan toe. Normaal heb ik het gelijk gehad met landgenoten die irritant taalgebruik bezigen maar dit bleek bij nader inzien een Schot te zijn. Terwijl ik een Apeldoorns accent meende te herkennen. Drank maakt meer kapot dan je lief is. Of drank maakt meer kapot dan liefde kan goedmaken. Gelukkig kwam op een gegeven moment de politie aan de deur om orde op zaken te stellen, anders was het zéker uit de hand gelopen.

32201!

Ik ergerde me vanavond enorm aan de buren. Waarom? Omdat zij mij uitdaagden voor een enorm verslavend computerspel. U moet dus echt niet op die link klikken want het gaat hier om een wedstrijdje topografische kennis. En dan richt ik me even in het bijzonder op de mensen die nog in klassen hebben gezeten in plaats van groepen. Want die zullen helemaal vatbaar zijn voor deze verslaving.

Maar de buren daagden me dus uit. Ik ging er eens even voor zitten. En natuurlijk, als je hun score bijna hebt verbeterd gaat de telefoon. #%$#^% Of er huilt een ziek kind. In dat laatste geval moet je jezelf vermannen omdat een ziek kind nu eenmaal voor een verslaving gaat. In het eerste geval is vloeken gerechtvaardigd. Gelukkig kun je het spelletje steeds even stoppen. Na een paar keer oefenen had ik ze te pakken. Ik stuurde ze mijn score op maar godmiljaar, daar was alweer hun mailtje met een nog hogere score. Flamoes! Lick Fuck!
Dit is echt niet goed voor me want ik kan me niet gewonnen geven. Ego, grootheidswaanzin, dictatoriale ambities en eerwraak drijven mij. Dus ik ga door tot morgenochtend als het moet. Ik zal winnen. Gelukkig liggen ze nu al op bed en heb ik hun highscore inmiddels verbeterd. Ik ben de topografiekeizer van vannacht!

Het bedelfeest.

12 november 2005 schreef ik over Sint Maarten. Over hoe ik vroeger op 11 november geterroriseerd werd door kleine snoepmonsters en hoe ik dan alle lichten uitdeed en achter de verwarming ging liggen om te ontkomen aan hun inhalige klauwtjes. Maar doordat Hans toen net was geboren, was ik ontdooid en stelde mij voor hoe het zou zijn als Hans als klein en onzeker mannetje een liedje wilde zingen en er werd niet opengedaan! De tranen sprongen mij destijds in de ogen.

Het gaat echter nooit zoals je denkt dat het zal gaan. Vanavond liep ik met Hans en wat buurtkinnekes mee om hen te begeleiden tijdens het bedelfeest. Maar er was helemaal geen sprake van een verlegen of onzeker mannetje. Een grote schreeuwlelijk is het. Zo vals als een kraai en keihard zong hij: "Daar komt Sint Maarten AAN!" Vooral die 'aan' werd telkens vol bravoure aangezet. Je hoorde hem boven het hele groepje uit. En daarna kwam hij de buit naar de tas brengen die ik voor hem droeg.

Ik heb een aardige ontwikkeling doorgemaakt qua heilige Martinus. Vroeger verstopte ik me achter de verwarming, later deed ik de deur open en gaf een snoepzakje en vanavond liep ik mee! Wat komt hierna? Ga ik zelf mijn mantel met een arme delen? Wordt er over tweehonderd jaar een feest gevierd dat heet: 'St. Mackus?' We weten het niet. Wat ik nu wel weet is dat als je de deur opendoet voor die kleintjes dat je dan niet moet zeggen: "oh, wat mooi gezongen!" Want dat zegt iedereen al. Maar dat weet je dus niet als je zelf niet een keer meegelopen hebt. Dus verzin eens wat origineels voor de meelopende ouders, zou ik zeggen. Ik hoor het wel van u.

Een vuile communistische leugen.

In het kader van de Wet voorkoming witwaspraktijken en financiering terrorisme (WWFT) zocht ik op in welke gevallen wij als financieel dienstverlener verplicht zijn melding te maken van verdachte transacties. Nou, best wel snel. Dat wil zeggen bij een vermoeden van witwassen of financiering terrorisme of bij een kastransactie van € 15.000 of meer. Vooral dat laatste ergerde mij want ik ben nu eenmaal een meester in het zich ergeren aan denkbeeldige situaties. Want stel dat ik een auto van € 20.000 wil betalen met legaal contant geld, dan wordt onderzocht hoe ik aan dat geld kom, áls het mij al lukt want een dealer wil dat contante geld vaak niet aannemen. Als ik een miljoen op de bank heb en ik wil het opnemen, in een koffer stoppen en ermee naar de Bahama's vliegen, gewoon omdat ik dat leuk vind, dan moet het wel heel gek gaan wil ik niet in een donkere gevangenis belanden. Irritant? Heel irritant!

Stel nu dat ik in de auto met mijn hand aan mijn oor ga zitten, op zodanige wijze dat het net lijkt of ik niet handsfree zit te bellen, en een agent ziet dat, dan krijg ik een bekeuring. Zelfs als ik geen telefoon bij me heb. Als ik met een leeg bierblikje achter het stuur zit en een agent ziet me, dan word ik aan de kant gezet en moet ik hemel en aarde bewegen om te bewijzen dat ik niks illegaals deed. Waar maak je je nu weer druk om Mack? Nou gewoon. Ik wil vrij zijn in het kiezen van mijn hobby's en als ik als hobby heb om met een leeg bierblikje op het dashboard én een hand aan mijn oor én een koffer met een miljoen aan contanten naast me op de voorstoel de grens over te steken, dan zou dat niet mogen. Dat we hier in een vrij land leven is een vuile communistische leugen.

En dan nog eens wat. Ik ben het gebemoei en het gecontroleer van en door de overheid zat. Had ik het gisteren nog over de DDR, vandaag trek ik al de conclusie dat we er niet meer zo heel erg ver vandaan zijn. Minority report, daar gaat het heen als het aan een blonde politicus ligt. Doemscenario's met mensen met geimplanteerde chips dringen zich aan mij op. Of nog erger, snelheidsregistratieapparatuur in je auto! Aaargghhh! Dat je wel harder dan de maximumsnelheid kunt rijden maar dat bij thuiskomst gelijk de bekeuring al is afgeschreven van je rekening. Nee, ik hou niet van communisme. Natuurlijk, je hebt altijd mensen die dooddoen: "Nou, als je niks te verbergen hebt, wat maakt het dan uit?" Zweepslagen moesten ze hebben! Het moet zijn: als ik niks te verbergen heb, hoeft er ook niemand te zoeken!

Het kost wat tijd, die afdwalende gedachten, maar goed. Fluitend ging ik weer verder met mijn werk. Hoe gaat het met u, eigenlijk?

Egels

Wij hadden afgelopen zomer veel egels op bezoek. Niet vreemd, want mijn vrouw houdt nogal van egels op bezoek. Wel zoveel dat er extra kattenvoer werd ingekocht om de egels mee te voeren. En dat wierp zijn vruchten af. Er waren avonden bij dat er vijf egels tegelijk uit een bak zaten te eten. Ik weet intussen alles van egels. Alsof ik egelkunde gestudeerd heb. Ik ken nu het geluid van vechtende en zelfs van opgewonden egels. Als dank kreeg je elke morgen klodders hardnekkige egelstront op je terras. Inmiddels zijn de egels wel afgetaaid. Moddervet en in een diepe winterslaap gevallen.

Vorige week, midden in de nacht werd ik wakker van getik. Eerst dacht ik nog welke idioot er om half vier 's nachts in de voortuin stond te werken maar toen ik uit het raam keek zag ik een kleine egel zijn kostje bij elkaar scharrelen tussen de bladeren. Best zielig, het was al behoorlijk koud en dat beestje was nog bezig zijn vetreserves aan te vullen, zo laat in het jaar. Vanavond liep hij ineens (ik doe even net alsof het dezelfde was) in onze achtertuin. Al weken staat er geen zachtvoer meer maar mijn vrouw heeft vanavond weer een bakje neergezet. Eerst wilde de egel hem peren maar al snel liet zijn neus hem rechtsomkeert maken. Wel een uur heeft hij zitten schransen. Eens kijken hoe vaak hij nog terug komt voordat hij genoeg heeft en van z'n welverdiende winterslaap gaat genieten.

DDR

Het is vandaag 20 jaar geleden dat de Berlijnse muur viel en eerlijk gezegd weet ik niet meer waar ik toen was, maar waarschijnlijk thuis. Er was een herdenkingsprogramma dat bijgewoond werd door o.a. Gorbatsjov en Walesa. Op televisie lieten ze beelden zien van 20 jaar geleden. Geen feestende menigte maar een menigte die enorm blij was. Ja, ze vierden wel feest natuurlijk maar ik zag geen alcohol. Tenminste niet aan de oostkant. Nee, het waren oprecht blije mensen en op één of andere manier zag het er anders uit dan wanneer er in Nederland een feestende menigte op straat is. Want dan schaam je je dood. Ten eerste is de reden voor het feest volslagen onbelangrijk en ten tweede wil ieder individu de debielste van het hele stel zijn.

Maar die DDR van toen, die interesseert me. Hoe het leven was destijds achter de muur en het ijzeren gordijn. Het land met het hoogste percentage geheim agenten t.o.v de totale bevolking. Wij mogen ons gelukkig prijzen in Nederland te zijn geboren en opgegroeid maar de keerzijde is wel dat het hier zelden ergens over gaat.

Lyrische Lyrics

Geheel tegen de gewoonte in reed ik vandaag naar mijn werk. Ik had nog wat te doen en dat gaat daar nu eenmaal sneller dan hier. Ik heb me nooit verdiept in de cd-wisselaar in mijn auto dus ik heb al een paar jaar dezelfde cd's erin zitten. En dat gaat best vervelen. Behalve eentje, het zal u niet verbazen van wie, die verveelt mij zelden. Ja, heel soms druk ik een nummer door en zeg: "komop Elvis, dat heb ik nu wel gehoord." Maar het tegengestelde gebeurt vaker. Dat ik een nummer nog een keer luister. Of dat ik een nummer dat ik al ken vanaf toen onze Mack een Mackje was en waarvan ik dacht dat ik elke noot kende, ineens herontdek, het een paar keer achter elkaar draai en denk: "Elvis, ik zal mijn hele leven van je houden. Winter, zomer of lente. Het maakt niet uit waar ik naar toe ga of wat ik doe, je weet dat ik altijd jouw muziek luister. En al luister ik soms naar een ander, wees dan niet bedroefd want ik zal altijd trouw aan je zijn. Uiteindelijk is er maar één voor mij, en jij weet wie dat is."
Ja, het gaat soms wat ver.

Medeverzetsstrijders.

Er zijn mensen van televisie die je meteen aanspreken. Ik heb een rijtje van dat soort mensen. Waarom ze aanspreken, dat is niet helemaal onder woorden te brengen, maar gedurende de tijd ben je het eigenlijk praktisch altijd met ze eens. Raoul Heertje is er eentje uit mijn rijtje. Elke keer als hij bij "dit was het nieuws" zit, presteert hij het weer om zich tegen dezelfde dingen af te zetten als ik doe. Over de meest uiteenlopende onderwerpen ben ik het ééns met Raoul.
Youp van 't Hek, da's er ook eentje. De man maakt zich kwaad en ik begrijp hem steeds volkomen. Let wel, zij zijn niet de mensen die ik het meest bewónder want de mensen die ik het meest bewonder laten zich zelden uit over politieke of maatschappelijke problemen.
Voor mijn verjaardag kreeg ik een boekje met columns van Jeremy (Topgear) Clarkson. En het blijkt ook hier weer dat ik niet voor niets altijd Topgear kijk en keihard lach om Jeremy's grollen. Die columns zouden -qua afzetten tegen- door mij geschreven kúnnen zijn. Sterker nog, het zou mij niet verbazen als Clarkson hier soms meeleest.